Dit jaar mocht ik bij de première van Hømlet zijn. Deze keer heb ik de inleiding ook bijgewoond. We werden allervriendelijkst ontvangen met drinken en een lekkernij.
We werden welkom geheten door Jouke Spoelstra, burgemeester van de gemeente Westerveld, waar het Shakespearetheater al 79 jaar staat. In mijn optiek deed hij het theater te kort door het amateurs te noemen.
Na wat meer uitleg over de achtergrond van het Shakespearetheater en dat het al weer 14 jaar geleden is dat ze voor het laatst Hamlet gespeeld hebben, volgde een inleiding door Dr. Hans Jansen.
Hij legde meer uit over de achtergrond van Shakespeare en dat zijn stukken in 3 categorieën onderverdeeld zijn: Komedie, koningsdrama en tragedie. Bij deze laatste is het gebruikelijk dat bijna iedereen sterft en Hamlet valt hier onder. Komedies eindigen met een huwelijk en tragedies beginnen hiermee. Ook Hømlet begon met een huwelijk.
Van te voren wist ik al dat de titelrol gespeeld zou gaan worden door een vrouw. Ik was erg benieuwd hoe dit zou gaan uitpakken. Zouden ze van Hømlet een vrouwelijk personage gaan maken?
Maar nee, het was een dikke knipoog naar de oorspronkelijke opvoeringen. In die tijd mochten de vrouwen geen toneel spelen en werden de vrouwelijke rollen door mannen gespeeld, dat draaiden ze in Diever doodleuk om en daar word ik erg vrolijk van.
De look van wachters deed mij denken aan een gekuiste versie van de band in de film Love Actually en daarbij liepen de 2 studiegenoten van Hømlet rond alsof ze uit de videoclipopnames van George Michael gestapt waren.
Het verhaal van Hamlet bestaat inmiddels al in zoveel verschillende varianten. Zeker in de moderne cultuur is het, naast Romeo en Julia, 1 van de meest gebruikte Shakespeare verhalen. Heb je de Lion King gezien, dan ken je in de basis het verhaal.
In Diever hebben ze er voor gekozen om niet voor de meest uitgebreide versie te kiezen, want dan zou de voorstelling 4 uur duren. Een goed besluit dunkt me. 1000 regels duren een uur, dus dan zijn 2000 ook meer dan genoeg.
Zoals gezegd werd de hoofdrol gespeeld door een vrouw, Inge Wijers. Vorig jaar zag ik haar schitteren in een bijrol, dus de lat lag voor mij hoog. Ze stelde zeker niet teleur, want de charme waarmee zij de berekenende Hømlet neerzet doet ze met verve. Chapeau!
De manier waarop Hømlet steeds iets minder subtiel een vrouwelijk voorkomen kreeg is natuurlijk ook een compliment voor de regie en styling.
Het blijft mij altijd bekoren hoeveel humor er in deze tragedie zit.
Hierbij wil ik Marion Nieborg-Juch een persoonlijk compliment geven. De manier waarop zij Gertrude, de moeder van Hømlet neerzet is hilarisch op het tragische af.
Alle spelers zijn van een ongekend hoog niveau, dat durf ik geen amateurs te noemen. De manier waarop de teksten en het spel veranderden waar je bij zat, het leek oprecht improvisatie en dat moet je maar kunnen, zelfs de arme souffleuse moest het ontgelden.
Misschien dan toch een kritische noot. Ik begreep eerst niet goed waarom de keuze van leeftijdsverschil tussen de spelers gemaakt is. Echter begon ik mij op een bepaald punt te beseffen, dat dit waarschijnlijk te maken had met diezelfde Shakespeareaanse opvatting, dat hoe je er ook uit ziet en wat je ook op je gezicht smeert (of er in injecteert) allemaal eindigen we 💀.
De hele productie stond weer als een huis, zowel kleding, licht, geluid als de vrijwilligers die andere hand- en spandiensten uitvoeren. Het decor is wederom prachtig in elkaar gezet, de geest van Hømlet senior bezorgde me kippenvel.
De gezellige campingsfeer was weer als vanouds aanwezig en ook de traditionele rookworst van de scouting was weer een genot.
To go or not to go? Ik zou zeggen: zeker heen gaan.
Hømlet is nog t/m 20 september te zien in het Shakespeare Theater in Diever.
